Ik heb een nieuwe laptop nodig. Toch?

De producten in onze winkelmandjes worden gemaakt door mensen zoals jij en ik. En directer dan je misschien denkt bepalen wij hun arbeidsomstandigheden en salarissen. Hoewel die producten belangrijk voor ons zijn, betalen we de makers vaak niet naar dat belang. Waarom betalen we de makers niet altijd eerlijk? En hoe kan het anders? Dat ontdek je op opzoeknaardemakers.nl. Welkom!

Als journalist ben ik afhankelijk van mijn computer als een meubelmaker van lijmklemmen. Ik gebruik mijn computer minstens vier dagen per week, intensief. Overigens: wie niet, tegenwoordig? Met het steeds trager worden van mijn machine dient de tijd zich aan om een nieuwe aan te schaffen. Maar geconfronteerd met de meer dan 14 miljoen niet-westerlingen die werken om de Nederlandse economie draaiende te houden, voelt dat niet integer.

Ik voel me onderworpen aan de hardware-softwarewedloop in computerland: fabrikanten bouwen steeds veeleisendere software om dezelfde of andere fabrikanten te dwingen hardware te bouwen die tegemoet komt aan die eisen.

En ik? Ik moet mee. Ik kan ervoor kiezen om geen updates meer uit te voeren, maar de waarschuwing die mij ter ore komt is dat ik mezelf kwetsbaar maak voor digitaal misbruik. Of het waar is weet ik niet, maar ik bezit de kennis niet om kaf te scheiden van koren. En het risico te lopen dat m’n data gestolen kan worden of mijn computer gewist staat me niet aan.

En zo is mijn computer bijna zes jaar oud, wordt ‘ie steeds trager en moet ik een nieuwe.

Wat als de industrie nu eens zou stoppen zichzelf te ‘verbeteren’? Dan zou ik geen nieuwe computer ‘nodig’ hebben. En wat heet verbeteren? Sinds ik vijf jaar geleden mijn computer kocht is het enige wat tastbaar veranderde: het besturingssysteem werd zwaarder en dus mijn computer trager. Maar de functionaliteit? Die is niet feitelijk verbeterd.

Wat als de industrie nu eens zou stoppen zichzelf te ‘verbeteren’? Dan zou ik geen nieuwe computer ‘nodig’ hebben.

Als journalist werkzaam in het jaar 2022 ben ik afhankelijk van mijn computer zoals een meubelmaker van zijn lijmklemmen. Ik gebruik mijn computer minstens vier dagen per week, intensief. Terug naar pen en papier kan, maar goede kans dat jij mijn schrijven dan niet meer leest… Nog even los van de andere taken die ik uitvoer op mijn computer.

En dus zit ik in een spagaat tussen de ‘verbeter’drang van computermerken en mijn eigen afhankelijkheid van mijn gereedschap. Ik moet een nieuwe computer kopen.

zoek je met ons mee?

Wij zijn op zoek naar de makers van de producten in onze winkelmandjes. Laat je je e-mailadres achter? Dan houden we je op de hoogte over onze zoektochten en sturen we je tips waarmee je in het dagelijks leven eerlijkere keuzes maakt ten aanzien van de makers.

  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

De rillingen over mijn rug

Zo was mijn denken, tot ik het essay van Matthias Olthaar en Paul Schenderling las in Trouw:

Dat economisch streven naar groei de planeet uitput, dat is voor mij geen nieuws. Dat onze calvinistische werkethiek burnouts in de hand speelt, ook niet. Maar dat het ook mijn medemens in niet-westerse landen uitput, zo had ik er niet eerder naar gekeken. Terugdenkend aan het stuk lopen de rillingen me over de rug. Een klassieke trap in het kruis, dat is het.

Uit het essay:

“In niet-westerse landen worden maar liefst 14 miljoen voltijds banen (fte) ingezet ten dienste van de Nederlandse economie. Dat is 1,8 fte per Nederlands huishouden. Ter vergelijking: in Nederland zelf zijn er 7 miljoen banen (0,9 fte per huishouden). Werkenden in niet-westerse landen verdienen gemiddeld minder dan 2 euro per uur, tien keer zo weinig als het gemiddelde Nederlandse uurloon.”

14 miljoen – nee, meer dan 14 miljoen – mensen zijn aan het werk zodat ik kan leven in rijkdom. Zonder dat zij daar de vruchten van plukken.

14 miljoen – nee, meer dan 14 miljoen – mensen zijn aan het werk zodat ik kan leven in rijkdom. Zonder dat zij daar de vruchten van plukken.

Het is een onwenselijke waarheid om me toe te verhouden. Achteraf had ik dit essay misschien liever niet gelezen. Het voelt goed om de nieuwste computer te kopen. Denk eens aan de snelheid waarmee ik door mijn taken zou racen. De MacBook Air die ik op het oog heb is lekker lichtgewicht, handzaam en geeft me het gevoel zo vrij als een vogel te zijn, verwacht ik. En anderen? Misschien zijn ze wel een beetje onder de indruk als ik het nieuwste van het nieuwste uit mijn tas haal en openklap…

op zoek naar de makers

Wij zijn op zoek naar de makers van de producten in onze winkelmandjes. We hebben onze zoektochten hier voor je op een rijtje gezet:

logo-square@4x edit1

Matthias en Paul vragen mij te helpen het groeimonster te temmen. “De enige oplossing voor dit wereldwijde sociale vraagstuk is dat niet-westerse landen hun eigen markten beschermen en ontwikkelen en westerse landen minder goedkope spullen importeren.”

Ik kan helpen ontgroeien door:

  • meer spullen te delen en te repareren;
  • nieuwe spullen te kopen die zo rechtvaardig mogelijk zijn gemaakt, reparabel zijn en lang meegaan;
  • stapsgewijs minder te gaan werken voor geld.

Ik ben totaal niet consumentistisch ingesteld. Ik koop eens paar jaar kleding en in grote hoeveelheden omdat ik ‘shoppen’ mijn tijd niet waard vind. Maar ik ben ook gewend te kunnen kopen wat ik wil wanneer ik iets nodig heb en het geld ervoor heb. Ontgroeien betekent minderen. Het betekent de logica van iets kopen wanneer ik het nodig heb, heroverwegen. Ik ben zo vergroeid met de mogelijkheid om te kunnen kopen, dat dit idee kortsluiting geeft in mijn hoofd.

Waardeer je ons werk?

Doe dan een duit in het zakje van de makers ervan…

…of deel deze pagina met anderen:

Voor dit artikel is door niemand betaald. Zo kun jij het gratis lezen en werken wij onafhankelijk van wiens belang dan ook. Waardeer je ons werk? Doe dan een duit in het zakje van de makers ervan.

Beeld: Sanne Germans