Iedere week weer stel ik mezelf vragen over het eten dat ik koop. Die vragen vertaal ik in zoektochten en mijn ontdekkingen maak je mee op opzoeknaardemakers.nl.

Om mijn vragen te beantwoorden spreek ik met de makers van ons eten. En met iedereen die wat over hen te zeggen heeft.

Misschien heb je zelf ook al wel ervaren dat de wereld achter ons voedsel fascinerend én complex is. Daarom neem ik je stapsgewijs mee door die wereld. Door je in te schrijven op een zoektocht kun je stap voor stap ontdekken wat ik ontdekte.

Mijn zoektocht

Mijn zoektocht startte in mijn eigen supermarkt, bij het kopen van een bakje champignons. Ik verbaasde me erover dat biologische champignons meer dan twee keer zo duur zijn als gewone champignons. Via Nederlandse telers kwam ik terecht in Polen en kreeg mijn zoektocht een onverwachts Europees (subsidie)karakter –> deze serie komt binnenkort online.

Toen ik wat meer ging uitzoomen ontstond de bredere vraag “hoe kunnen we de makers van ons eten eerlijk waarderen?” Deze zoektocht is een voortdurende reis langs de perspectieven van makers, consumenten, supermarkten, overheden en andere betrokkenen.

Momenteel verdiep ik me in de specifieke uitdagingen van een eerlijke prijs voor melk in het dossier “Op zoek naar een eerlijke en duurzame prijs voor melk.”

In mijn e-mailserie neem ik je stap voor stap mee langs de mijlpalen van mijn zoektocht. Schrijf je hier gratis in:

  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

Op de ‘Onderweg’-pagina <link> zie je waar ik deze week mee bezig ben.

Hoe zie ik mijn rol als journalist?

Verankerd in het woord ‘journalist’ ligt het woord ‘journaal’: journaal-ist. Het is hoe ik mezelf bij uitstek zie: de ondernemer van een zoektocht die een journaal bijhoudt over zijn ervaringen. Daarbij bewakend het onderscheid tussen mijn eigen verslag van gebeurtenissen, meningen van anderen, mijn eigen mening en de feiten. Mijn ontdekkingen voeden het maatschappelijk gesprek en ik zie het als mijn taak om dat gesprek te leiden.

In de éénentwintigste eeuw is mijn journaal niet van papier maar is het een website. Hoewel het internet de journalistiek economisch gezien om zeep hielp biedt hetzelfde medium op inhoudelijk vlak enorme kansen: het stelt me in staat mijn journaal te delen en anderen uit te nodigen erop te reflecteren. Mijn journalistiek wordt een interactief reisverslag.

Mijn werk ademt mijn wereldbeeld. Titels, koppen, verhaalopbouw, foto’s en ga zo maar door – al deze componenten zijn aan keuzes onderhevig en worden beïnvloed door mijn overtuigingen. Ik vind het dan ook belangrijk om open te zijn over mijn overtuigingen. Zo kun je als lezer mijn perspectief plaatsen.

Op bezoek bij een Poolse champignonkwekerij.

En wie betaalt er voor mijn werk?

Mijn partners dragen eraan bij dat ik mijn werk financieel gezond kan uitvoeren. Partners zijn particulieren die mijn missie onderschrijven en die missie maandelijks financieel en waar mogelijk met hun expertise ondersteunen.

Breder dan mijn kring van partners dragen lezers bij met donaties

Doordat een relatief grote groep partners en donateurs mijn werk financiert met relatief kleine bedragen werk ik onafhankelijk van wiens belang dan ook. Niemand schrijft mij redactionele keuzes voor. En omdat het grootste gedeelte van mijn inkomen uit partnerschappen en donaties komt kan ik nog altijd betaalde opdrachten uitvoeren voor andere media maar ben ik voor mijn inkomsten niet van deze opdrachten afhankelijk.

Een ander voordeel van dit partnerschapsmodel is dat mijn partners me vrijspelen om gedegen onderzoek te doen. Ik heb de tijd om uit te zoeken hoe iets zit voordat ik het opschrijf. Wat mij uiteraard niet onfeilbaar maakt. Ook ik ben mens 🙂

Tot slot faciliteert het partnerschapsmodel dat iedereen kan deelnemen aan het gesprek op opzoeknaardemakers.nl. Omdat ik geen betaalmuur opwerp kan een gesprek bestaan tussen iedereen die wil deelnemen en beperkt het gesprek zich niet tot hen die willen betalen voor mijn werk.